Álfatrúin

“He knew alle manere roun,
& many manere coniurison,
& mani chaunces couþe descrie
By sciences & artz of clergye.” (15695-8)

“The habit of wrestling with arts of poetry, genealogies
and other similar classificatory systems… “.

“Þessa klappir þekkti’ eg fyr
þegar eg var ungur;
átti’ eg víða á þeim dyr,
eru þar skápar fallegir”.

Trémaðr: Þat var fyr löngu, er í leið megir
Heklings fóru hlunna tungum
framm of salta slóð birtinga:
þá varð ek þessa þorps ráðandi.

Ok því settumk svarðmerðlingar
suðr hjá salti, synir Loðbrókar:
þá var ek blótinn til bana mönnum
í Sámseyju sunnanverðri.

Þar báðu standa, meðan strönd þolir,
mann hjá þyrni ok mosa vaxinn;
nú skýtr á mik skýja gráti,
hlýr hvárki mér hold né klæði.

“Varka-ek fróðr und forsom;
fór-ek aldregi at göldrom;
hefka-ek…
öllungis nam-ek eigi Yggjar feng und hanga”.

“Enginn er verri
en Ormr á Knerri.”

“Þótt fjöllin gæti ég fært úr stað
fyrir vísu og kvæði,
ég girnist ekki gera það,
nema Guð um leyfi bæði”.

“Kveða má svo kíminn brag
ef kappar málið herða,
annarra hvorra auðnulag
ei má fagurt verða”.

“Said the Lady, ‘You doltish dullard, dim are your wits!
Too litle Latin, my friend, you learned in your youth!’”

“Einn piltur að hné: í blautan snió sté,
ós, lögur, ár, fé: úr, reið, - hans nafn sé”.

“En almennilega sáust hér bleikar flugur, svo sem fiðrildi, sem veifuðu og kringsóluðu yfir mér
og annarstaðar í húsum, og þær flugur og fiðrildi sáust jafnt af öllum og eins á öllum tímum um
veturinn. Sumir sáu líka aðrar flugnamyndir, sumar með löngum hala, sumar með síðum klóm og
fótum, hvað of langt er upp að skrifa”.

“Þá gala gaukar
og þá spretta laukar
og þá fer hrútur úr reyfi sínu”.

“Krummi krúnkar úti
kallar á nafna sinn:
Jeg fann höfuð af hrúti,
hrygg og gæruskinn;
Kondu nú og kroppaðu með mjer,
krummi, nafni minn”.

“Væri eg einn sauðurinn í hlíðum
skyldi eg renna í Áradal,
forða hríðum,
forða mér við hríðum”.

The Northern Gods… have an exultant extravagance in their warfare which
makes them more like Titans than Olympians; only they are on the right side,
though it is not the side that wins. The winning side is Chaos and Unreason, but
the gods, who are defeated, think that defeat no refutation”.

“But Witege paused not; he rode into the water, and his wrathful pursuer was
but a horse-length behind him… Then suddenly there rose out of the lake the mermaid
Waghild, his grandsire’s mother. She seized Witege and his steed and drew them beneath
the waves… Never again was Witege beheld by human eyes, for the mermaid bore him unto
her cave under the waters and guarded him there”.